Browse Month by เมษายน 2020
ศิลปะ

ภาพกระจกเงาสะท้อนเฉพาะส่วน

ภาพกระจกเงาสะท้อนเฉพาะส่วน หนึ่งในเทคนิคการถ่ายรูปกับกระจกให้น่าสนใจ

เทคนิคง่ายๆ ไม่ยากเลย ถือว่าเป็นเทคนิคที่ง่ายสุดๆแล้ว เรียกได้ว่าทำตอนไหนก็ได้ เพราะคงไม่มีสาวคนไหนที่ไม่มีกระจกแป้งพับแน่ๆล่ะ ถ้าไม่มีก็คงแปลกเลยทีเดียว การถ่ายรูปแนวนี้เป็นแนวที่หาได้ยาก เพราะมันจะเป็นการถ่ายเน้นไปในแนวอาร์ทๆ แอปสแตคหน่อยๆ ไม่ใช่เพื่อการโชวความสวยงามของตัวแบบสักเท่าไหร่

เพราะการถ่ายแบบนี้เป็นการเจาะเฉพาะจุดที่เราอยากจะถ่ายเพียงเท่านั้น อาจจะเห็นได้อยู่บ้างกับงานโปสเตอร์และภาพโฆษณา สินค้าประเภทเครื่องสำอาง จริงๆแล้วมันนำไปใช้กับภาพโฆษณากับงานสินค้าประเภทเครื่องประดับได้ด้วยนะ แต่ก็ไม่ค่อยเคยเห็นใช้สักเท่าไหร่ เอาเป็นว่าอะไรก็แล้วแต่ที่โจทย์เป็นการถ่ายเจาะจงให้เห็นเฉพาะสิ่งที่อยากให้เห็น ใช้เทคนิคนี้ได้เลย

อุปกรณ์เป็นสิ่งที่มีกันทุกบ้านแหละ สำหรับท่านหญิงก็ง่ายๆเลยกับ ตลับแป้งพับที่มีกระจกอยู่ จะเป็นแบบกลมหรือแบบเหลี่ยมก็ได้ ซึ่งตรงนี้ควรเลือกได้เข้ากับสิ่งที่เราอยากจจะเจาะภาพให้เห็นนั้นเอง ฉากก็ไม่จำเป็นต้องจัดอะไรมากมาย เรียกได้ว่าเป็นฉากที่รกๆได้เลย เพียงแต่ไม่ว่าฉากใดก็ตาม ควรเว้นระยะห่างจากกระจกเราสักหน่อย

เพื่อที่ว่าเราจะสร้างจุดสนใจให้สิ่งที่อยู่ในกระจกเท่านั้น นั้นก็คือการทำให้ทุกสิ่งยกเว้นแบบที่อยู่ในกระจกนั้นเบลอยังไงล่ะ เพียงแค่นั้นเอง แล้วส่วนที่อยู่ในกระจกก็จะเด่นอย่างมาก เห็นไหมละว่ามันเหมาะกับการโฆษณาสินค้ากันขนาดไหน ต่อไปก็ง่ายๆอีกเช่นกัน เราอยากจะให้เห็นอะไร ถ้าถ่ายกันเล่นๆก็ ตาติดจมูก นิดหน่อยก็ได้ หรือปากติดจมูกนิดหน่อยก็ได้ หรือจะเป็นหูติดตานิดหน่อย หรือจะเป็นอามือจับตุ้มหูก็ได้นะ

นี่ก็คือการนำตัวเราเป็นแบบอย่างง่ายๆ ถือเป็นอาร์ทๆที่เราทำได้ด้วยตัวเองอย่างง่ายดาย แล้วด้วยความเป็นภาพแบบแอปสแตคแบบนี้ สามารถที่จะถ่ายเป็นภาพขาวดำด้วยเช่นกันนะ ซึ่งถือว่าสร้างความน่าสนใจได้ดีทีเดียว

การถ่ายแบบนี้จะมีข้อจำกัดนิดหน่อยตรงที่ถ้าใช้กล้องจากมือถืออาจจะไม่มีความเบลอไม่พอที่จะทำให้แบบเฉพาะส่วนที่อยู่กระจกนั้นเด่นไม่พอ ดังนั้นแล้ว ถ้ามีกล้องตัวโปรแล้วก็เลนส์ละลายโหดๆหน่อย ก็จะยิ่งดีเลยทีเดียว สำหรับการถ่ายเทคนิคนี้ ถือเป็นเทคนิคการถ่ายภาพให้หน้าสนใจระดับต้นๆ ที่เรียกได้ว่าง่ายที่สุดเลยทีเดียว ใครอยู่บ้านช่วงนี้เหงาๆจากการโดนเคอร์ฟิวแบบนี้ ก็หยิบกล้องมาถ่ายกันเล่นๆได้เลยนะ

 

ได้รับการสนับสนุนโดย  ufabet

ศิลปะ

ของจำเป็นในกระเป๋ากล้อง

ใครที่ไม่ได้เล่นกล้องนั้น ต้องขอบอกเลยว่า จะไม่เข้าใจเหล่านักเล่นกล้องเลยว่า ทำไมในกระเป๋ากล้องนั้น จำเป็นต้องมีของมากมายขนาดนี้ เอาเป็นว่ามีกระเป๋าใหญ่ขนาดไหนก็ตาม ก็หาอะไรใส่ยัดลงไปจนหมดอยู่ดีแหละ แล้วนั้นก็เป็นเรื่องสำคัญสำหรับเราชาวตากล้องจริงๆ เหล่าแฟนหรือเพื่อนที่ไม่ได้เล่นกล้องไม่เข้าใจกันหรอกว่าทำไมต้องเยอะแยะมากมายกันขนาดนี้ อยากจะบอกเลยว่ากระเป๋ากล้องนั้นเป็นเรื่องปวดหัวของตากล้องใครหลายๆคนอย่างมาก ไม่ใช่เรื่องของกระเป๋าดีไม่ดีนะ แบรนด์ชั้นนำหรือแบรนด์ถูกๆทั่วไป จริงๆก็มีส่วนเกี่ยวนะ แต่ว่าคงไม่ต้องลงลึกตอนนี้ ไว้ทีหลังละกัน เพราะวันนี้เราจะมาพูดถึงความปวดหัวของเหล่าช่างกล้องในการจัดกระเป๋า

คนอื่นอาจจะคิดว่ากระเป๋าใบขนาดนั้นใส่พออยู่แล้ว หรือว่าคงคิดว่าก็ก่อนจะซื้อก็น่าจะรู้แล้วนิว่าจะใส่อะไรบ้าง ก็น่าจะพอไม่ใช่หรอ ผิดแล้วครับ กระเป๋ากล้องนั้นเป็นอะไรที่ซื้อมาเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอ ไม่ว่าจะคำนวณมาดีขนาดไหนแล้วก็ตาม ก็จะยังไม่พอในการใช้อยู่ดีแหละ เพราะว่ากระเป๋ากล้องมันขยายไม่ได้ไง แต่ว่าอุปกรณ์กล้องมันขยายได้ยังไงละครับ ฮ่าๆ เข้าใจแล้วสินะ  กระเป๋ากล้องนั้นไม่ว่าจะมีช่องเยอะแยะขนาดไหน เราก็หาอะไรมาใส่ได้จนเต็มนั้นแหละ อย่างของหลักๆที่งอกขึ้นมาเป็นปกติของเหล่าตากล้องนั้นก็คือ ตัวบอดี้กล้อง กับเลนส์ และแบตเสริม พวกนี้เป็นสิ่งที่มันต้องพกไปอยู่แล้ว

ยิ่งถ้าต้องเป็นทริปที่ไปหลายวันก็ต้องพกพวกอุปกรณ์ชาร์ตไปด้วย ซึ่งต้องบอกเลยว่า มันเปลืองที่มากๆ แล้วถ้าวันไหนมีบอดี้กับเลนส์งอกขึ้นมานะ นั้นแหละวันแห่งความปวดหัว มันนั่งจัดแล้วจัดอีกว่าจะเอาอะไรใส่ตรงไหน ให้ได้มากที่สุด อย่างผมจะยกตัวอย่างให้ฟัง ผมนะ บอดี้กล้องดิจิตอลตัวนึง เลนส์สามตัว บอดี้กล้องฟิล์มสี พร้อมเล่นอีกสองตัว บอดี้กล้องฟิล์มขาวดำพร้อมเล่นอีกสองตัว คิดว่าพอไหมละ ฮ่าๆ มันจบแค่หลักก็ดีสิครับ

เรื่องที่หน้าปวดหัวรองลงมาก็นั้นแหละ อุปกรณ์เสริมยังไงละครับ  มันเป็นอะไรที่เล่นไปเรื่อยๆแล้วก็ยิ่งจะอยากพกนู้นนี่มากขึ้น ซึ่งก็บอกว่าว่าแต่ละอย่างนั้นจำเป็นต้องพกด้วยเป็นบางอย่าง เพราะว่าเป็นส่วนช่วยพวกเราได้จริงๆ เวลาที่เกิดอะไรขึ้นที่จำเป็นต้องใช้ จะได้มีใช้ได้ทัน นั้นแหละคือประเด็นของการนำเสนอ เดี๋ยวผมจะมาลิสไว้สับสิบอย่างที่มันเป็นของที่เราชาวตากล้องพกแล้วอุ่นใจ

 

 

ได้รับการสนับสนุนโดย  แทงบอลออนไลน์

ศิลปะ

พานพุ่มน้อย พร้อมมาลา วันครูแห่งชาติ

วันครูเป็นอีกหนึ่งวันที่เหล่าลูกศิษย์นั้นพร้อมใจที่จะลำลึกจัดพิธีไหว้ครูในวันที่ 16 มกราคมของทุกปี  เพราะว่าครูนั้นเป็นแม่พิมพ์ของชาติ เป็นเทียงส่องทางที่สร้างคนด้วยการศึกษาให้อ่านออกเขียนได้ และสอนให้เป็นคนดีในสังคม ครูคือผู้ที่นำความรู้ว่าให้แก่เราเป็นตัวแทนจากพ่อแม่ เหมือนกับคำว่าแม่พิมพ์ของชาติ

ซึ่งครูนั้นเป็นตัวแทนที่สอนให้ความรู้แก่ราตั้งแต่ตัวน้อยจนเติบโตเพื่อที่ให้เรานั้นเติบโตเป็นคนดีในสังคมและสอนให้เรานั้นเรียนรู้อะไรหลายอย่าง อย่างแรกครูนั้นต้องสองให้ความรู้กับเราเริ่มจากการพูด การเขียนหนังสือ การอ่านหนังสือ สอนให้เรานั้นอยู่ในสังคมที่ดีอยู่ร่วมกับคนอื่นได้โดยที่ไม่มีปัญหากับคน ซึ่งครูนั้นเหนื่อยกว่าพ่อแม่สะอีก เพราะว่าตั้งหน้าตั้งตาสอนเด็กนั้นหลายคนเพื่อที่จะให้โตนั้นมีความรู้อ่านออกเขียนได้ เริ่มจากเด็กนั้นเริ่มเข้าโรงเรียนมาตั้งแต่เด็กๆเพราะว่าเป็นเด็กนั้นการที่ไปโรงเรียนนั้นต้องใช้ความอดทนอย่างสูงเลยไม่ใช่แค่สอนไปวัน

การเป็นครูนั้นต้องใช้การอดทนเพื่อที่สอนเด็กที่ไม่รู้เรื่องบวกกับการพึ่งจะมาเข้าเรียนคนที่ศึกหนักก็คือคุณครูที่ต้องคอยบ่งนิสัยและสอนเอาความรู้ใส่เข้าไปให้กับเด็กจะได้ให้เด็กนั้นมีความรู้และนิสัยที่เรียบร้อยการเป็นครูนั้นต้องให้ความอดทนสูงมากกว่าจะสอนเด็กแต่ละคนให้มีความรูให้เข้าใจกว่าจะอ่านออกเขียนได้นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะต้องคอยสอนทีละอย่างทีละตัวอักษรเพื่อที่ให้เด็กนั้นเขียนได้บางคนต้องให้ครูนั้นสอนแบบว่าจับมือเขียนกันเลย ส่วนครูบางคนนั้นก็ต้องคอยติดตามเด็กแต่ละคนว่าเป็นอย่างไงต้องคอยดูแลเด็กให้เจริญเติบโตมาเป็นเด็กดีของสังคมซึ่งก็ต้องใช้เวลาที่นานเพื่อที่จะสอนในการที่ให้นักเรียน

แต่ละคนนั้นเป็นคนดี ซึ่งตามประวัติโดยวันครูได้มีการกำหนดให้จัดขึ้นครั้งแรกในวันที่ 16 มกราคม ในปี 2500 ซึ่งตรงกับวันที่ประกาศพระราชบัญญัติครูในราชกิจจานุเบกษาเมื่อปี 2488 ที่ได้มีการกำหนดให้ครูทุกคนเป็นสมาชิกของ  คุรุสภา ส่งผลให้กระทรวงศึกษาธิการสั่งการให้นักเรียนและครูนั้นหยุดในวันดังกล่าว ด้วยเหตุนี้ในทุกๆปี คุรุสภา จึงจัดให้มีการประชุมสามัญคุรุสภาประจำปีเพื่อที่จะเปิดโอกาสให้ผู้แทนครูจากทั่วประเทศแถลงผลงานที่ผ่านมา รวมทั้งมีพิธีประกอบทางศาสนาเพื่อที่น้อมรำลึกพระคุณบูรพาจารย์และมีการปฏิญาณตนของครูทั้งหลาย

ซึ่งแนวคิดนั้นในการเฉลิมฉลองนั้นในวันครูนั้นมีต้นกำเนิดมาจากหลายประเทศในศตวรราที่ 20 ซึ่งส่วนใหญ่แล้วจะเป็นการเฉลิมฉลองให้กับผู้ที่ให้การศึกษาของแต่สถาบัน แต่ซึ่งในปัจจุบันงานวันครูได้มีการเปลี่ยนแปลงให้กิจกรรมไหว้ครูและกิจกรรมอื่นเพื่อให้สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงของสังคมไทยอยู่ตลอด

ประวัติและตำนาน

เรื่องราวของประเทศเพื่อนบ้าน

ทุกคนเคยสงสัยหรือป่าวว่าประเทศเพื่อนบ้านของเรานั้นเขามีความเป็นอยู่กันอย่างไรและจะมีอะไรที่ไม่เหมือนกับบ้านเราและแตกต่างไปจากบ้านเราหรือป่าวแน่นอนในแต่ละที่นั้นก็มีวัฒนธรรมและความเชื่อที่แตกต่างกันออกไปแต่มันจะแปลกและจะน่าทึ่งขนาดไหนวันนี้ ดูบอลสด  ของเราจะมาบอกเรื่องของประเทศเพื่อนบ้านให้คุณได้รู้กัน

Pulau Ubin ป่าสุดท้ายของสิงคโปร์   

ถ้าหากเราพูดถึงเกาะสิงคโปร์หลายคนก็คนจะนึกถึงเมืองที่สุดแห่งความหรูหลาเป็นอีกหนึ่งประเทศที่สุดเลยจริงๆแต่เชื่อไหมว่าเกาะเล็กๆอย่างสิงคโปร์นั้นก็ยังมีส่วนทั่งคงเป็นธรรมชาติหลงเหลือให้เห็นกันอยู่ด้วยปูเลาปูบินซึ่งเป็นเกาะเล็กๆที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศสิงคโปร์ซึ่งได้มีพื้นที่เพียง10.19ตารางกิโลเมตรเท่านั้นเองซึ่งมันได้มรฉายาว่าป่าสุดท้ายของสิงคโปร์ เพราะที่นี้อุดมสมบูรณ์ไปด้วยธรรมชาติและวิถีชีวิตที่เรียบง่ายซึ่งมันได้แตกต่างไปจากในเมืองที่มีแต่แสงสีเสียงและเทคโนโลยีที่ทันสมัยส่วนในทางด้านทิตตะวันออกของเกาะอูบินนั้นก็ยังมีชายหาดซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ทะเลต่างๆมากมายไม่ว่าจะเป็นแมลงดาทะเลเหรียญทะเลและยังมีเศษปาการังที่เป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์ต่างๆและนอกจากนี้แล้วสิงคโปร์ยังมีเส้นทางเดินป่าที่สวยที่สุดอีกแห่งอยู่ที่อ่างเก็บน้ำซึ่งเป็นเส้นทางเดินป่าธรรมชาติที่คนรักธรรมชาตินั้นไม่ควรพลาดอย่างยิ่ง

ประเพณีแขวนโลงของชาวพิลิปบันส์  

ในปัจจุบันหากบ้านไหนครองครัวไหนเกิดการสูญเสียบุคคลอักเป็นที่รักถ้าหากไม่ทำพิธีตามหลักของคนตะวันตกที่จะต้องฝังลึกลงไปในใต้ดินแล้วส่วนใหญ่หลายๆประเทศก็จะใช้วิธีการเผาเหมือนอย่างประเทศไทยเรานี่ล่ะ  แต่ลึกลงไปท้ามกลางหุบเขาของสกาด้าแห่งพิลิปบันส์ชาวเผาอีโกรอทชนพื้นเมืองดั่งเดิมที่อาศัยอยู่แถบบริเวณนั้นมาอย่างยาวนานพวกเขานั้นเลือกที่จะใช้การไว้อาลัยแด่บุคคลที่จากไปด้วยการนำโลงศพไปแขวนไว้บนหุบเขาแทนที่จะฝังลึกลงไปในใต้ดินซึ่งโลงศพนั้นจะถูกแขวนสูงขึ้นไปมากกว่าหลายร้อยฟุตจากพื้นดินชนเผ่าเมืองแถบนี้เชื่อกันว่าการแขวนโลงศพไว้จะช่วยทำให้คนที่จากได้ย้อนไปหาบรรพบุรุษในอดีคซึ่งถือได้ว่าเป็นพรที่วิเศษที่สุดอีกทั้งยังเพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์ป่าเข้ามายุ่งกับร่างของผู้ที่จากไปอีกด้วยถึงแม้ว่าในปัจจุบันจะหาชมประเพณีแบบนี้ได้ยากกว่าในอดีคแต่ก็ยังมีชนพื้นเมืองจำนวนมากก็ยังรักษาประเพณีดั่งเดิมเอาไว้